Renata Benyamin (1967–2025) – artystka plastyk, ikonopisarka, absolwentka Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Instytutu Pedagogiczno-Artystycznego w Kaliszu oraz Instytutu Nauk Politycznych Uniwersytetu im. Roberta Schumana w Strasburgu.
Dyplom z grafiki warsztatowej uzyskała w pracowni prof. A. Nawrota w 1994 roku, a dyplom Studiów Europejskich DESS „Polityka Publiczna w Europie” w 2004 roku.
Od 1996 roku należała do Związku Polskich Artystów Plastyków „Polska Sztuka Użytkowa”. Jej działalność artystyczna obejmowała grafikę warsztatową (klasyczne techniki trawione – akwaforta, akwatinta), rysunek, tkaninę oraz malarstwo. Uczestniczyła w licznych plenerach malarskich i spotkaniach artystycznych oraz w ponad 200 wystawach w kraju i za granicą, m.in. w Anglii, Argentynie, Austrii, Belgii, Bułgarii, Chinach, Czechach, Francji, Hiszpanii, Holandii, Kazachstanie, Korei, Litwie, Meksyku, Rumunii, Słowacji, Turcji i we Włoszech.
Jej prace znajdują się w zbiorach prywatnych i publicznych w kraju i za granicą, m.in. w Muzeum Historycznym w Trokach (Litwa), Muzeum Grafiki w Brunico (Włochy), Centrum Pontyfikatu Jana Pawła II (Watykan), Centrum Ekslibrisu w Aktobe (Kazachstan) oraz Muzeum Ekslibrisu w Sint-Niklaas (Belgia).
Od 2018 roku zajmowała się ikonopisaniem. Była związana z Pracownią Działań Twórczych przy Galerii u Jezuitów w Poznaniu, gdzie pogłębiała znajomość dawnych i współczesnych technik malarskich oraz pozłotniczych, uczestnicząc w licznych kursach, spotkaniach i warsztatach tematycznych.
Zainteresowanie teologią ikony doprowadziło ją do studiów teologicznych. W 2019 roku ukończyła Podyplomowe Studia Teologiczno-Katechetyczne na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.
Prezentowany dorobek artystyczny Renaty Benyamin stanowi zamkniętą całość i funkcjonuje jako archiwum jej twórczości.